Gaetano vertelt over hoe hij werken bij XTNT ervaart: waarom verbinden volgens collega’s zijn talent is, waarom Nederland aan het ‘ver-Amerikaniseren’ is en wat hem trok in XTNT’s menselijke benadering van mobiliteit.
#1 Wat maakt dat je bij XTNT zit en niet ergens anders?
De menselijke kant trok me direct. XTNT werkt niet vanuit harde data en strikte richtlijnen, maar kijkt naar wat erachter zit: hoe interpreteert iemand iets, wat is het perspectief? Die combinatie van verkeerskunde en psychologie sprak me enorm aan. Daarnaast zocht ik bewust een plek met een gezonde balans. De mobiliteitswereld is vaak een mannenwereld met veel technische achtergronden, en ik wilde juist werken bij een bedrijf met een representatieve man-vrouwverhouding en verschillende menselijke perspectieven. Maar wat de doorslag gaf was het gevoel. De communicatie tijdens kennismakingsgesprekken was direct en vrij. Vanaf het eerste moment klopte het en werd ik met open armen ontvangen.
#2 Wat zeggen collega’s waar je goed in bent?
Verbinden. Ik maak graag persoonlijk contact, het liefst live. Online blijft het vaak opdrachtgever-opdrachtnemer, maar zodra je elkaar tegenkomt en praat over een gezamenlijke interesse of gedeelde kijk, wordt het laagdrempelig. Ik ben niet hiërarchisch ingesteld, ik zoek gelijkwaardigheid en energie om samen iets te bereiken. Die benadering zorgt dat stakeholders zich serieus genomen voelen, maar ook makkelijk en open een gesprek met je aan gaan. Hierdoor kunnen we samen beter werk leveren.
#3 Welk soort projecten geven jou de meeste energie?
Processen binnen verkeer en mobiliteit. Amsterdam Bereikbaar is hier een mooi voorbeeld van: één groot proces waarbij je continu stakeholders en de doelgroep moet overtuigen en betrekken. Of Hilversum Sportpark, waar we van een idealistisch stedenbouwkundig plan toewerken naar een realistische uitwerking. Tegelijkertijd vind ik het tof om inhoudelijk bezig te zijn: ontwerpen uittekenen en nadenken over de fysieke inrichting, zoals ik nu mag doen bij de gemeente Zoeterwoude. In die combinatie van proces én inhoud zit voor mij de meerwaarde.
#4 Wat drijft jou om te werken aan mobiliteit?
Als kind van elf tekende ik al nieuwe kruispunten. Toevalligerwijs pakte XTNT later één van die getekende kruispunten aan. Die fascinatie voor verkeer en openbare ruimte is gebleven. Bij elk project wil ik het gevoel hebben iets te verbeteren in de openbare ruimte voor de gebruikers daarvan. Ondanks dat ik verkeerskundige ben, is een van mijn grootste zorgen dat we steeds meer verkeersruimte aanleggen ten koste van leefruimte.
#5 Hoe kijk jij naar de toekomst van de Nederlandse mobiliteit?
We ‘ver-Amerikaniseren’. Binnenstedelijk en in centra leggen we de focus op lopen, fietsen en OV, maar aan de rand van steden, in dorpen en in het buitengebied leggen we de focus op de auto door beleidskeuzes. Woningbouw vindt daar niet plaats rondom OV-knooppunten of in hoge dichtheden, maar daarentegen in wijds uitgestrekte wijken met hoge eisen aan autobereikbaarheid. Door deze lage dichtheid is een nieuwe OV-lijn niet rendabel en de fiets te onaantrekkelijk. We noemen Nederland een fietsland, maar we zijn ook zeker een autoland. Door onze keuze in ruimtelijke ordening maken we mensen afhankelijker van de auto. Ik zou willen dat we bewuster kiezen voor verdichting rond knooppunten, maar ik zie het helaas vaak ook de andere kant opgaan.